فخر الدين عميد التولكي

الاسم الكامل: فخر الدين عميد التولكيالمعرف: 54862

فخر الدين عميد التولكي الفاضل الكبير فخر الملك فخر الدين عميد التولكي أحد الرجال المعروفين بالفضل والكمال، كان مستوفي الممالك في أرض الهند في أيام ناصر الدين محمود ابن الإيلتمش السلطان الصالح.

وكان فاضلاً كبيراً شاعراً مجيد الشعر، له قصائد غراء بالفارسية أورد بعضها عبد القادر البدايوني في منتخب التواريخ.

ومن شعره قوله: منكه جون سميرغ دريك كوشه مسكن كرده أم ما وراي مركز خاكي نشيمن كرده أم ننك هر مرغي درين بوم ازجه معنى مي كشم رفته أم عنقا صفت در كوه مسكن كرده أم مرغ همت تانكردد خرمن سفلى كراي خرمن جرخش ز أنجم بر ز أرزن كرده أم مه جه خرمن ميزند جون دانه ننمايد بكس من بجو سنك مروت جند خرمن كرده أم نو عروس بكر معنى را بنور معرفت در شبستان خرد جون روز روشن كرده أم سير اجرام سبهر أز جدول تقويم كن برد رنج ناطقه يك يك مبرهن كرده أم در لكام جار حلقه كان ستام عنصريست بس رياضتها كه من بر نفس توسن كرده أم طوطىء جان راكه قالب كلخن مستوحش است هر نفس دستان سراي سير كلشن كرده أم شد بكلشن طوطى وزاغ هوا را بر اثر كرد بر كرد طبيعت وقف كلخن كرده أم در بسي فن اهل حكمت را كران رغبت نبود من دران صد كونه زه جون مرد يك فن كرده أم كنج حكمت را ضمير من جراغ افروز شد در فتيلش تا زنور عقل روغن كرده أم كوهر اسرار معنى شد جنان حاصل كه من خاطر از كنجينة اسرار مخزن كردة روزي از راه رعونت در كلستان هوا جلوه حكمت جو طاؤس ملون كرده أم شاهباز غيرت حق از كمين زد ينجه زان كبوتر وار در يك كوشه مسكن كرده أم ره دين يك برج بي روزن نمودندم ولي من بهمت ره برون از هفت روزن كرده أم برجى انكه جون دلم بل كز دل من تنك تر رشته أم كوئي مكان در جشم سوزن كرده أم برج قوس است اين ومن خورشيد سان بر عالمي نو بهار را ز آه سرد بهمن كرده أم ابن نه بس آهنكر آوردم نويد بخت بد كفتمش بر كردن از خوني بكردن كرده أم مسند خورشيد زرين تخت مي زيبد مرا حال را من تكيه بر كرسي آهن كرده أم در كريبان سر فرو برد ازدهاي هفت سر تا من اين مار دو سر در زير دامن كرده أم بند بيزن ميكنندم عرض در جاه ستم ني منيزه ديدم وني جرم بيزن كرده أم صبر بازوي تهمتن دارد از روى قياس قوت مخلص ببازوي تهمتن كرده أم همدمانم هريكي در شغل ومن در بند حبس حاش لله زين سخن تنها كنه من كرده أم كار بر عكس است ورنه خود كه روز بدكشد شغل اشراقي كه من بر وجه أحسن كرده أم تاوك جرخ ستمكر بكذرد روشن ز بشت كرجه روى صبر را از سينه جوشن كرده أم تن غذا خواهست دربند غم ومن راتبش شربت از خون وكباب از دل معين كرده أم يك زبان بودم جو لاله در شكايت بعد ازين خويشتن را بعد ازين مانند سوسن كرده أم جون بنفشه سر به بيش افكنده از قحط كرام هم جو سوسن ده زبان از مدحت الكن كرده أم كيفر لب مي برم كز كفتن مدح دروغ هر كداي را شه وأشهب زلادن كرده أم كه سها را برفروغ ماه رجحان داده أم كاه دريا را كم از فيض غريزن كرده أم دوستي با حرص كردم جون عميد از آز خون زان قناعت را بروي خويش دشمن كرده أم طبع آتش باي را از دست بي آبي جرخ زير حمل محنت اكنون بين جه كودن كرده أم خاطر معنى طراز وطبع كوهر زاي را كرجه ديري شد كه بي قطران ستردن كرده أم هستم اين يك شعر ديواني وصد درج كهر بلكه هر بيتش به از شعر ملون كرده أم حبس برمن شيون آورده است واز لطف سخن سور ديدستي كه من در عين شيون كرده أم يا رب از نخل كرم برك ونواي من بده مرغ حان را جون بتوحيدت نوازن كرده أم خلعت امنم كرامت كن كه ما را دركهت مامن اصليست اينك قصد مامن كرده أم دور دار از ظلمت شرك ونفاق وحقد وكين باطني كز نور اخلاصت مزين كرده أم آفتاب معرفت در سينه أم تابنده دار جون كهر هاي يقين را سينه معدن كرده أم الإعلام بمن في تاريخ الهند من الأعلام المسمى بـ (نزهة الخواطر وبهجة المسامع والنواظر)

فخر الدين عميد التولكي | تراجم العلماء